Μέθοδοι θεραπείας για κιρσούς, πιθανές αιτίες και συμπτώματα της νόσου

Οι κιρσοί είναι μια πολύ κοινή παθολογία που επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής και προκαλεί επικίνδυνες επιπλοκές που απαιτούν δαπανηρή και πολύπλοκη θεραπεία.

Τι είναι οι κιρσίδες;

Οι κιρσοί ή οι κιρσοί είναι μια ασθένεια που σχετίζεται με δυσλειτουργία της συσκευής των βαλβίδων των φλεβών. Ως αποτέλεσμα της ήττας τους, η φυσιολογική εκροή αίματος από την περιφέρεια διαταράσσεται και το αίμα σταματά σε διάφορα μέρη της αγγειακής κλίνης, ως αποτέλεσμα του οποίου επεκτείνονται.

Το κύριο σώμα που είναι επιρρεπές στην εμφάνιση αυτής της νόσου είναι τα άτομα άνω των 40 ετών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αυτή τη στιγμή τα αγγεία εκτίθενται σε διάφορες αρνητικές επιδράσεις, γεγονός που οδηγεί σε μείωση της προσαρμοστικότητάς τους.

Τις περισσότερες φορές, οι κιρσοί επηρεάζουν τα κάτω άκρα, αλλά η παθολογική διαδικασία μπορεί επίσης να παρατηρηθεί στη βουβωνική χώρα ή στα εσωτερικά όργανα.

Είναι απαραίτητο να ληφθούν προληπτικά μέτρα, καθώς αυτή η παθολογία τείνει να εξελίσσεται και το θεραπευτικό σχήμα για κιρσούς είναι αρκετά περίπλοκο.

λόγοι

Οι κύριες αιτίες των κιρσών θεωρούνται υπερβολική και ανεπαρκής κινητικότητα. Ο μηχανισμός της φυσιολογικής ροής του αίματος μέσω των φλεβών σχετίζεται στενά με συστολές των μυών. Κατά τη διάρκεια της έντασης των μυών, το αίμα πιέζεται μέσω των φλεβών και οι βαλβίδες στην φλεβική κοιλότητα αποτρέπουν την παλινδρόμηση.

Η έλλειψη σωματικής δραστηριότητας οδηγεί σε απόφραξη της περιφέρειας, η οποία προκαλεί στο αίμα να ασκήσει υπερβολική πίεση στη συσκευή βαλβίδας.Η υπερβολική άσκηση έχει επίσης επιζήμια επίδραση στο αγγειακό σύστημα. Οι συχνές συσπάσεις των μυών μπορούν να βλάψουν τις βαλβίδες στις φλέβες.

Επιπλέον, υπάρχουν διάφοροι αρνητικοί παράγοντες και ασθένειες που αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης κιρσών:

• Κακές συνήθειες. Το αλκοόλ και η νικοτίνη έχουν αγγειοκινητικές ιδιότητες. Μπορούν να διευρύνουν και να περιορίσουν τον αυλό των αιμοφόρων αγγείων, γεγονός που διαταράσσει τη φυσιολογική ροή του αίματος.
• Κατάχρηση καφέ.
• Άβολα παπούτσια.
• Γενετική προδιάθεση.
• Συστηματικές ασθένειες του συνδετικού ιστού.
• αθηροσκλήρωση.
• Σακχαρώδης διαβήτης.
• Τραυματικοί τραυματισμοί.
• υπέρβαρο.

Η παρουσία τέτοιων παραγόντων αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο ασθένειας. Ανεξάρτητα από τον αιτιολογικό παράγοντα, τα συμπτώματα των κιρσών των κάτω άκρων δεν διαφέρουν.

Κλινικές εκδηλώσεις

Συνήθως τα συμπτώματα αυτής της ασθένειας εμφανίζονται όταν υπάρχουν ήδη μη αναστρέψιμες δομικές αλλαγές στις φλέβες των κάτω άκρων. Αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής χρειάζεται χειρουργική θεραπεία κατά την επίσκεψη του γιατρού.

Στα αρχικά στάδια, οι κιρσοί μπορεί να είναι ασυμπτωματικές. Μερικοί ασθενείς παραπονιούνται για ήπιο πόνο που εμφανίζεται μετά από μακρύ περπάτημα ή τρέξιμο. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα συμπτώματα για τη διάγνωση. Οι αρχικές μορφές των κιρσών μπορούν να αποδειχθούν μόνο με τη βοήθεια οργάνων.

Τα συμπτώματα των προχωρημένων κιρσών είναι τα εξής:

1. Η εμφάνιση κυάνωσης, η οποία εντοπίζεται κατά μήκος των φλεβών.
2. τα αγγεία διογκώνονται πάνω από την επιφάνεια του δέρματος και σχηματίζουν οζίδια. Αυτοί οι σχηματισμοί είναι οδυνηροί και πυκνοί, που σχετίζεται με τη φλεγμονή και τη διαδικασία πολλαπλασιασμού του συνδετικού ιστού σε αυτές τις περιοχές (σκλήρυνση)
3. Σταθερός πόνος που δεν εξαρτάται από τη σωματική άσκηση. Εάν στην αρχή της ανάπτυξης της παθολογίας εμφανίζεται αποκλειστικά μετά από υπέρταση, τότε σε μεταγενέστερες περιόδους μπορεί να ενοχλήσει τον ασθενή ακόμη και σε ένα όνειρο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ένα από τα σημάδια της φλεγμονής είναι το σύνδρομο πόνου. Η ένταση του πόνου μπορεί να είναι πολύ έντονη, οδηγώντας στην εμφάνιση χωλότητας.
4. Τοπική αύξηση θερμοκρασίας στην περιοχή των κόμβων.

Η εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων της νόσου απαιτεί άμεση επίσκεψη σε ιατρικό κέντρο για διάγνωση και θεραπεία.

Γιατί οι κιρσοί είναι επικίνδυνες

Η έλλειψη επαρκούς θεραπείας είναι γεμάτη από την ανάπτυξη ορισμένων επικίνδυνων επιπλοκών που απειλούν όχι μόνο την υγεία, αλλά και τη ζωή. Αυτό περιλαμβάνει:

1. Θρομβοφλεβίτιδα. Η ροή του αίματος επιβραδύνεται σημαντικά σε φλεγμονώδεις περιοχές των φλεβών. Τέτοιες καταστάσεις είναι άνετες για σχηματισμό θρόμβων αίματος. Αυτοί οι θρόμβοι αίματος μπορούν να φράξουν τον αυλό του αγγείου στα κάτω άκρα, το οποίο μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα, ή μεταφέρονται με αίμα στους πνεύμονες, την καρδιά, τον εγκέφαλο και άλλα όργανα, προκαλώντας οξεία διακοπή της παροχής αίματος. Αυτές οι παθολογίες είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπιστούν και συχνά οδηγούν σε αναπηρία και θάνατο.
2. Τροφικά έλκη. Μια παραβίαση της ροής του φλεβικού αίματος συνοδεύεται πάντα από διαταραχές μικροκυκλοφορίας στους ιστούς των κάτω άκρων. Η έλλειψη οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών οδηγεί σε έλκη. Αυτά τα έλκη είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν και συχνά επαναλαμβάνονται ως αποτέλεσμα θεραπείας που στοχεύει τη βασική αιτία της εμφάνισής τους.
3. αιμορραγία. Εάν οι κιρσοί συνοδεύονται από υψηλή αρτηριακή πίεση, μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη των περιφερικών αγγείων και αιμορραγία. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα διασταλμένα αγγεία γίνονται πιο λεπτά και τα υψηλά επίπεδα αρτηριακής πίεσης μπορούν να τα προκαλέσουν να σκάσουν. Επιπλέον, η αιμορραγία μπορεί να συμβεί με μικρές μηχανικές βλάβες που δεν οδηγούν καν στο σχηματισμό αιματώματος σε ένα υγιές άτομο.

Σχεδόν όλες οι επιπλοκές μπορούν να επιδεινωθούν με την προσθήκη ενός μολυσματικού παράγοντα που επιδεινώνει σημαντικά την κατάσταση και καθιστά δύσκολη τη θεραπεία.

Εάν προκύψουν επιπλοκές, θα πρέπει να επανεξεταστεί η θεραπεία των κιρσών.

Διάγνωση

Εάν υποψιάζεστε κιρσούς, ο ασθενής πρέπει να υποβληθεί σε μια σειρά εξετάσεων για να επιβεβαιώσει τη διάγνωση και να αξιολογήσει την κατάσταση των ιστών που περιβάλλουν τις παθολογικές εστίες.

Για το σκοπό αυτό πραγματοποιούνται οι ακόλουθες έρευνες:

1. Πλήρης αριθμός αίματος.
2. βιοχημεία αίματος.
3. πήξη. Αυτή η εργαστηριακή εξέταση καθιστά δυνατή την πρόβλεψη της ανάπτυξης θρόμβωσης και θρομβοφλεβίτιδας με βάση τις ιδιότητες της πήξης του αίματος. Η υψηλή πήξη είναι μια απειλητική ασθένεια.
4. υπέρηχος. Με τη βοήθεια του υπερήχου, μπορείτε να πάρετε μια λεπτομερή εικόνα του αγγειακού κρεβατιού και να εντοπίσετε εστίες φλεγμονής που δεν εμφανίζονται εξωτερικά.
5. φλεβογραφία. Η λήψη μιας γραφικής εικόνας του φλεβικού συστήματος των κάτω άκρων χρησιμοποιώντας έναν παράγοντα αντίθεσης θα σας επιτρέψει να εξετάσετε λεπτομερώς τις δομές του και να εντοπίσετε ακόμη και τις μικρότερες αλλαγές.

Εκτός από τις εξετάσεις οργάνων και εργαστηρίων, πραγματοποιούνται ειδικές δοκιμές που αξιολογούν την κατάσταση των μαλακών ιστών και τον βαθμό κυκλοφοριακής ανεπάρκειας.

Μια εξωτερική εξέταση είναι επίσης σημαντική, στην οποία ο γιατρός μπορεί να εντοπίσει συγκεκριμένες εξωτερικές εκδηλώσεις, υποτιθέμενη εντοπισμό και τροφικά έλκη.

Ένας φλεβολόγος πρέπει να συμμετέχει στη θεραπεία και την παρακολούθηση ασθενών με αυτήν την ασθένεια. Αυτός είναι ο γιατρός που ειδικεύεται στη θεραπεία των κιρσών.

Θεραπεία

Η θεραπεία των κιρσών των κάτω άκρων είναι δυνατή με φαρμακευτική αγωγή ή χειρουργική επέμβαση. Η επιλογή της μεθόδου θεραπείας εξαρτάται από το πόσο στενά παρατηρούνται οι αλλαγές στην πληγείσα περιοχή.

Η ιατρική θεραπεία των κιρσών των κάτω άκρων πραγματοποιείται σύμφωνα με ένα ειδικό σχήμα, το οποίο λαμβάνει υπόψη τον αντίκτυπο στην παθολογική διαδικασία και αποτρέπει την ανάπτυξη επιπλοκών.

Η χειρουργική αντιμετώπιση των κιρσών είναι η πιο αποτελεσματική, καθώς σας επιτρέπει να απαλλαγείτε από την παθολογία για πάντα. Ωστόσο, δεν επιτρέπεται για όλους τους ασθενείς και έχει αρκετές αντενδείξεις.

Συντηρητική θεραπεία

Η θεραπεία των κιρσών χωρίς χειρουργική επέμβαση επιτρέπεται μόνο στα αρχικά στάδια της εξέλιξης της νόσου.

Αξίζει να θυμόμαστε ότι η συντηρητική θεραπεία θα βοηθήσει μόνο να απαλλαγούμε από τις εκδηλώσεις της νόσου. Είναι αδύνατο να έχει μόνιμη επίδραση με μόνο φάρμακα. Λειτουργούν μόνο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και δεν μπορούν να αποτρέψουν την πρόοδο της νόσου.

Οι ασθενείς με κιρσούς έχουν αποδειχθεί ότι χρησιμοποιούν τις ακόλουθες ομάδες φαρμάκων:

• ΜΣΑΦ. Συνιστάται η εφαρμογή μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων τοπικά με τη μορφή αλοιφών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι δυνατόν να συνταγογραφηθούν αυτά τα φάρμακα σε μορφή δισκίου, αλλά μια μακρά περίοδος θεραπείας μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη γαστρίτιδας ή έλκους που προκαλείται από παρενέργειες.
• αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα. Η δράση τέτοιων φαρμάκων στοχεύει στην πρόληψη θρόμβων αίματος. Ο πρωτόγονος αντιπρόσωπος είναι η συνήθης ασπιρίνη, η οποία χρησιμοποιείται σε μικρές δόσεις. Αραιώνουν το αίμα, γεγονός που διευκολύνει τη ροή του αίματος μέσω των φλεγμονωδών φλεβών. Η χρήση τέτοιων φαρμάκων δεν είναι αποδεκτή για ασθενείς με τάση αιμορραγίας.
• Ορμόνες της ομάδας πρεδνιζόνης. Σε περιπτώσεις που τα ΜΣΑΦ δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, ενδείκνυται η χρήση ορμονών από τον φλοιό των επινεφριδίων. Αυτές οι ουσίες χρησιμοποιούνται επίσης ως αλοιφές. Έχουν έντονο αντιφλεγμονώδες αποτέλεσμα και βελτιώνουν επίσης τη μικροκυκλοφορία ιστών. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η μακροχρόνια χρήση ορμονών επηρεάζει επίσης αρνητικά την κατάσταση του σώματος.
• Φλεβοτονικά. Αυτή η ομάδα φαρμάκων χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των κιρσών των κάτω άκρων. Ομαλοποιούν τον τόνο του αγγειακού τοιχώματος, το οποίο εξασφαλίζει κανονική ροή αίματος.

Η θεραπεία των κιρσών πρέπει να είναι συστηματική. Η τακτική κυκλική χρήση ναρκωτικών σάς επιτρέπει να διατηρείτε μια σταθερή συγκέντρωση δραστικών συστατικών, η οποία εξασφαλίζει σταθερή επίδραση στα κατεστραμμένα αγγεία.

Η χρήση αυτών των φαρμάκων πρέπει να γίνεται αυστηρά σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού. Απαγορεύεται αυστηρά η ανεξάρτητη χρήση τους, καθώς μπορούν να προκαλέσουν παρενέργειες και έχουν επίσης συγκεκριμένες αντενδείξεις. Η μη συμμόρφωση με αυτούς τους περιορισμούς οδηγεί σε επιδείνωση της γενικής κατάστασης.

Η συντηρητική θεραπεία ταιριάζει καλύτερα ως υποστηρικτική μέθοδος για την προετοιμασία μιας προγραμματισμένης επέμβασης.

Χειρουργική θεραπεία

Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται πώς οι κιρσίδες μπορούν να θεραπευτούν χωρίς χειρουργική επέμβαση. Πράγματι, είναι αδύνατο. Ο κύριος τύπος χειρουργικής θεραπείας είναι η σαφανεκτομή.

Η σαφενεκτομή είναι μια επέμβαση για την αφαίρεση των κατεστραμμένων μεγάλων σαφενών φλεβών. Αυτό εξαλείφει εντελώς τις εστίες της νόσου. Ωστόσο, το μειονέκτημα μιας τέτοιας θεραπείας είναι ένα αρκετά υψηλό ποσοστό τραυματισμού. Πιο πρόσφατα, τέτοιες επεμβάσεις έχουν πραγματοποιηθεί με μεγάλο αριθμό τομών δέρματος που είναι απαραίτητες για να αποκτήσουν πρόσβαση στις φλέβες.

Οι σύγχρονες μέθοδοι αντιμετώπισης των κιρσών επιτρέπουν πλέον τη σαφανεκτομή με έναν ελάχιστο αριθμό τομών, καθώς υπάρχουν ειδικοί ανιχνευτές για την εξαγωγή φλεβών. Μια φλέβα μήκους έως μισού μέτρου μπορεί να αφαιρεθεί από μια τομή.

Αυτή η λειτουργία έχει έναν αριθμό αντενδείξεων που καθιστούν αδύνατη την εκτέλεση. Αυτά περιλαμβάνουν:

1. Σακχαρώδης διαβήτης. Αυτή η παθολογία σχετίζεται με το γεγονός ότι η επούλωση πληγών μειώνεται σημαντικά. Σε μια τέτοια κατάσταση, η χειρουργική επέμβαση μπορεί να προκαλέσει πυώδεις-σηπτικές διαδικασίες, οι οποίες μπορεί να απαιτούν ακρωτηριασμό των άκρων.
2. Δυσανεξία στους αντιβακτηριακούς παράγοντες. Κατά τη μετεγχειρητική περίοδο, συνταγογραφούνται αντιβιοτικά, τα οποία καταστρέφουν την παθογόνο χλωρίδα που εισήλθε στην πληγή κατά τη διάρκεια της χειρουργικής θεραπείας. Μερικοί ασθενείς έχουν δυσανεξία σε αυτά τα φάρμακα. Απαγορεύεται αυστηρά η χειρουργική θεραπεία χωρίς αντιβιοτική θεραπεία.
3. Σοβαρές ασθένειες του καρδιαγγειακού συστήματος. Αυτές οι παθολογίες που σχετίζονται με την καρδιακή ανεπάρκεια μπορούν να αποτελέσουν αντένδειξη, καθώς απαγορεύεται η χρήση ορισμένων αναισθητικών.

Η σαφενεκτομή πραγματοποιείται για απλές μορφές κιρσών. Οι περιπτώσεις όπου παρατηρούνται τροφικά έλκη ή νεκρωτικές αλλαγές που προκαλούνται από οξεία διαταραχή της παροχής αίματος, απαιτούν επέκταση του πεδίου της επέμβασης.

Ενδεχομένως αφαίρεση ελκών κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. Έτσι, πραγματοποιείται η πρόληψη του θανάτου των ιστών. Απαιτείται αντιπαραβολή σε περιπτώσεις όπου η φλεβική θρόμβωση είχε ως αποτέλεσμα τραύματα εγκαύματος. Μια τέτοια λειτουργία εκτελείται μόνο σε ακραίες περιπτώσεις.

Υπάρχουν επίσης σύγχρονες ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες, όπως:

• Σκληροθεραπεία.
• κατάλυση υψηλής συχνότητας.
• αφαίρεση λέιζερ.

Αυτές οι μέθοδοι θεραπείας βασίζονται στο φράξιμο του αυλού των αιμοφόρων αγγείων και στην περαιτέρω καταστροφή τους με τη βοήθεια χημικών ή φυσικών παραγόντων.

Συνιστάται η χρήση τους στα πρώτα στάδια της νόσου. Σε μια τέτοια κατάσταση, ο κίνδυνος υποτροπής γίνεται ελάχιστος. Δεν αξίζει να κάνετε μια τέτοια θεραπεία με προχωρημένους κιρσούς, καθώς μπορεί να απαιτεί σχετικά μεγάλο αριθμό συνεδριών.

Λαϊκές θεραπείες

Ορισμένες πηγές προτείνουν τη χρήση διαφόρων παραδοσιακών φαρμάκων για τη θεραπεία των κιρσών των ποδιών. Αποθαρρύνεται έντονα καθώς η επίδραση των φυτών σε αυτήν την παθολογία δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά.

Η θεραπεία των κιρσών στα κάτω άκρα πρέπει να προγραμματίζεται μόνο από εξουσιοδοτημένο ειδικό. Οι μέθοδοι θεραπείας των κιρσών χωρίς χειρουργική επέμβαση βοηθούν μόνο στην καθυστέρηση της εφαρμογής τους. Δεν πρέπει να στραφείτε σε διάφορους λαϊκούς θεραπευτές, καθώς ο χαμένος χρόνος πριν ξεκινήσετε τη σωστή θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε ακρωτηριασμό.

Συμπληρωματική θεραπεία

Προκειμένου να επιτευχθεί το μέγιστο αποτέλεσμα της θεραπείας, εκτός από τη χρήση φαρμάκων, πρέπει να ληφθούν πρόσθετα μέτρα. Αυτά περιλαμβάνουν:

• δίαιτα. Οι ασθενείς με κιρσούς πρέπει να αποφεύγουν λιπαρές τροφές. Βοηθά στην αύξηση των επιπέδων χοληστερόλης και του ιξώδους του αίματος. Τέτοιες διεργασίες οδηγούν σε αύξηση της επιβράδυνσης της περιφερειακής ροής αίματος στην περιοχή των διασταλμένων φλεβών και προκαλούν σχηματισμό θρόμβων. Πρέπει επίσης να πίνετε πολλά υγρά για να αραιώσετε το αίμα σας. Συνιστάται να πίνετε απλό νερό, όχι ανθρακούχα ποτά ή τσάι.
• Κρατήστε τα πόδια σας ψηλά τακτικά. Τέτοιες διαδικασίες διεγείρουν την εκροή αίματος κάτω από το δικό της βάρος, γεγονός που βοηθά στην αποτροπή του φράγματος.
• Φορέστε σφιχτές κάλτσες. Σε όρθια στάση, τέτοιες κάλτσες εμποδίζουν τη συγκέντρωση αίματος στις διασταλμένες φλέβες. Ωστόσο, είναι απαραίτητο να φοράτε τέτοιες κάλτσες σωστά, καθώς η παρατεταμένη φθορά μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την κατάσταση του ποδιού, καθώς και το δέρμα στην κάτω περιοχή του ποδιού.
• Μετάβαση. Οι ασθενείς πρέπει να διατηρήσουν έναν ενεργό τρόπο ζωής. Στα μεταγενέστερα στάδια των κιρσών, οι περίπατοι πρέπει να είναι βραχύβιοι και να μην προκαλούν κόπωση ή πόνο στα πόδια.

Επιπλέον, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται συννοσηρές ασθένειες όπως η αρτηριοσκλήρωση, ο διαβήτης ή η παχυσαρκία. Η παρουσία μιας τέτοιας θεραπείας επιτρέπει σε ορισμένες περιπτώσεις να περιορίζεται μόνο στη φαρμακευτική αγωγή, η οποία εξασφαλίζει ευνοϊκή έκβαση της νόσου.

Πρόληψη

Για να αποτρέψετε την ανάπτυξη κιρσών, πρέπει να ακολουθήσετε έναν αριθμό απλών κανόνων που θα μειώσουν τον κίνδυνο εμφάνισης τους. Όλα αυτά στοχεύουν στη διατήρηση των φυσιολογικών χαρακτηριστικών του αίματος και στη δημιουργία ενός φυσιολογικού τρόπου ζωής. Μεταξύ αυτών είναι:

1. Πόσιμο υγρό τουλάχιστον ενάμισι λίτρα την ημέρα.
2. Η σωστή διατροφή. Αυτός ο όρος περιλαμβάνει όχι μόνο την παροχή όλων των απαραίτητων ουσιών στη διατροφή και τον αποκλεισμό επιβλαβών τροφών, αλλά και τακτικά γεύματα. Τρώγοντας ταυτόχρονα σας επιτρέπει να έχετε το μέγιστο των θρεπτικών ουσιών από τα τρόφιμα, καθώς θα αναπτυχθεί ένα αντανακλαστικό και θα απελευθερωθεί επαρκής ποσότητα γαστρικού χυμού.
3. Εγκατάλειψη κακών συνηθειών.
4. Περιορίστε την ποσότητα καφέ και άλλων ενεργειακών ποτών.
5. Διατηρήστε την κινητικότητα ακόμα και όταν κάθεστε. Υπάρχουν ειδικές ασκήσεις για αυτό, με τις οποίες πρέπει να συστέλλονται οι μύες των ποδιών.
6. Έγκαιρη θεραπεία ασθενειών. Οποιαδήποτε παθολογία στο ανθρώπινο σώμα μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες. Για να το αποφύγετε αυτό, πρέπει πάντα να επικοινωνείτε με έναν γιατρό όταν εμφανίζονται συμπτώματα και υποβάλλονται σε προληπτικές εξετάσεις.

Σήμερα υπάρχουν διάφοροι τρόποι αντιμετώπισης των κιρσών. Με την έγκαιρη διάγνωση, μπορείτε να απαλλαγείτε από το πρόβλημα μια για πάντα. Η θεραπεία των κιρσών χωρίς χειρουργική επέμβαση συνιστάται μόνο κατά την έναρξη της νόσου.